Uit de krant: No cure - no fee van 15,6 miljoen euro

Iedere advocaat loopt wel eens aan tegen de beperking van de moeten werken op uurbasis. Soms kan de klant niet betalen. Of is hij bang te investeren in een zaak. Dan wil je als advocaat wel eens meedoen. Door ook risico te dragen. Redelijk toch? En soms heb je als advocaat een goed idee dat in 5 minuten is bedacht onder de douche. Waarvan je weet dat het je klant veel gaat opleveren.

De intellectuele vruchten moet je in Nederland dan afrekenen op uurbasis. Ondanks aandringen van de Orde van Advocaten mag werken op no cure-no fee nog steeds niet. Toch gebeurt het zo, stond in de krant van 8 februari 2007. Omdat het de klant en de advocaat het meest motiveert. Maar als er dan succes is, loop je als advocaat in Nederland het risico dat de klant er onder uit probeert te komen. En dan wordt het lastig je te baseren op een verboden afspraak. Dat gebeurde de advocaat Roelof van Holthe tot Echten. Hij stond de Amerikaanse erfgename van de in de oorlog door de nazi's beroofde en vermoorde Goudstikker bij in een geschil met de Nederlandse staat over teruggave van kunst. De erfgename zag op tegen de kosten en de advocaat heeft toen 19,5% van de op opbrengst bedongen. De opbrengst was uiteindelijk 202 schilderijen met een waarde van 100 miljoen. En de klant bleek bereid niet meer dan 1,3 miljoen te betalen.

Ook bedrijven die legal services inkopen vinden werken op uurbasis niet altijd handig. De General Counsel van Cisco vindt het ronduit contraproductief:
There’s a fundamental misalignment at work here. Law firms cannot afford to own the business risks of their clients, have a lot of employees to pay and also have to allocate the limited resources of extraordinary star partners. On the other hand, we clients want access to information and counseling and want to pay for value received. Put most bluntly, the most fundamental misalignment of interests is between clients who are driven to manage expenses, and law firms which are compensated by the hour.

Ook dichterbij in België wordt de discussie gevoerd. Of het werken op basis van het ereloon nog wel van deze tijd is. Omdat het inefficiënte in de hand zou werken. En soms zelfs perverteert. Zo werden medewerkers van Clifford Chance aangezet om meer dan 2420 uur per jaar te schrijven. Dat komt neer op ruim 50 uur declarabel per week, een onmogelijke eis.

Er wordt de laatste jaren meer gezocht naar alternatieven. Zoals de succes fee, om daarmee de advocaat mee risico te laten dragen. De valued based fee om de kosten beter aan te laten sluiten bij de omvang van de zaak. Of de fixed fee, voortgekomen uit de wens tot budgettering.